Tasmańskie pszczelarstwo

0
1563

Pierwsze europejskie pszczoły trafiły na Tasmanię w 1831 roku. W 1884 roku przywieziono tam pszczoły włoskie. Dziś napszczelenie na wyspie jest zbliżone do optymalnego poziomu. Tasmańskie pszczelarstwo jest dość dobrze rozwinięte, choć nie aż tak jak w głównej części Australii.

Struktura branży

Największe grono pszczelarzy tasmańskich stanowią hobbyści. Osoby posiadające 1-20 uli to ponad połowa wszystkich, którzy zajmują się pszczelarstwem na tej wyspie zamieszkałej przez niespełna 500 000 osób. Jest tu jednak także 12 osób prowadzących pasieki o liczbie pni większej niż 200, z czego 5 posiada liczące więcej niż 1000 rodzin pszczelich gospodarstwa pasieczne. Średnia wielkość pasieki to niespełna 70 pni.

Kategorie 1-5 6-20 21-50 51-200 201-1000 1000+ Suma:
Ule 322 735 1510 1863 2670 10556 17656
Pszczelarze 120 56 47 21        7 5 254

(Źródło: Tasmanian Beekeepers’ Association)

Wykorzystywane pożytki i sprzedaż miodu

Tasmańskie pszczelarstwo opiera się bardzo silnie o nektarowanie rzemienicy. Ten pożytek dostarcza aż ok. 2/3 towarowego miodu jaki pozyskuje się na wyspie. Ważnym gatunkiem w tym względzie jest także manuka. W Tasmanii są 4 podmioty skupujące i rozlewające miód. Są one zlokalizowane w Mole Creek, Perth, Mawbanna i Launceston. Wiekszość pszczelarzy we własnym zakresie konfekcjonuje niewielkie ilości miodu i sprzedaje je na lokalnym rynku. Tego typu sprzedaż jest właściwie nieregulowana przepisami prawnymi. Co innego eksport. Sprzedaż miodu poza granice Australii wymaga spełnienia wielu warunków i jest silnie kontrolowana przez państwo. Do innych krajów trafia ok. 30% miodu z wyspy. Głównymi odbiorcami tego produktu są Niemcy i Wielka Brytania.

Tasmańskie pszczelarstwo – strona organizacyjna

Organizacją skupiającą tasmańskich pszczelarzy jest Tasmanian Beekeepers’ Association – odpowiednik polskiego PZP. To organizacja podzielona na trzy grupy z których każda posiada autonomiczny zarząd. Tasmański związek realizuje długoterminową strategię działania, która zakłada utrzymanie długoterminowej rentowności pasiek, zapewnienie gwarantowanego dostępu do terenów publicznych z ochroną zasobów kwiatowych rzemienicy i rezerwatów przyrody, utrzymanie istniejących wysokich standardów jakości miodu i zdrowotności pogłowia tasmańskich pszczół, zapewnienie wysokiego priorytetu badaniom, rozszerzenie edukacji i szkoleń, ulepszenie rynku poprzez wdrożenie programów monitorowania chorób i pozostałości niedozwolonych substancji w produktach pszczelich. Planowane jest także opracowanie strategii, które zwiększą zasoby kwiatów nektarodajnych na Tasmanii. Organizacja dąży do ekspansji komercyjnych usług zapylania i wzmocnienia publicznej świadomości korzyści z funkcjonowania branży. Pragnie zapewnić pszczelarzom godną reprezentację na poziomie krajowym.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Blue Captcha Image
Refresh

*