Kanadyjskie pszczelarstwo

0
546
Mount Robson - najwyższy szczyt kanadyjskich Gór Skalistych

Dokładnie rok temu pisałem o pszczołach w Tasmanii. Tym razem przeniesiemy się w zupełnie inne miejsce kuli ziemskiej. Z wysuniętej daleko na południe wyspy wprost w preriowe, północne połacie Ameryki Północnej. Kanadyjskie pszczelarstwo jest mocno skomercjalizowane, towarowe a zdecydowana większość rodzin pszczelich znajduje się w posiadaniu pszczelarzy zawodowych.

Demografia i uwarunkowania terenowe

W Kanadzie około 10 000 osób para się pszczelarstwem. Gospodarują oni na ok. 750 000 rodzin pszczelich. Relacja tych, które znajdują się w pasiekach zawodowych do hobbystycznych wynosi 8:2. Największe ilości towarowego miodu w Kraju Klonowego Liścia uzyskuje się w prowincjach preriowych, takich jak Alberta, Saskatchewan i Manitoba. Na ich terenie zlokalizowane jest ok. 517 000 rodzin pszczelich, które zapewniają 80% rocznych zbiorów. W tych częściach Kanady pasieki liczą zazwyczaj 500 – 13 000 zasiedlonych pni, a średnio na jedno gospodarstwo przypada ok. 2 000 rodzin pszczelich. Kanadyjskie pszczelarstwo w innych rejonach kraju ma charakter bardziej hobbystyczny. Dominują tam pasieki liczące 50 – 5 000 zasiedlonych uli, które przez Canadian Honey Council uznawane są za małe i średnie.

Zapylanie ważniejsze niż miód?

Bardzo ważną funkcją tamtejszych pasiek jest zapylanie upraw. Tylko w samej Albercie na plantacjach rzepaku hybrydowego coroczne zapotrzebowanie to 80 000 rodzin pszczelich. Ogółem w skali całego kraju jest to 300 000 rodzin pszczelich, a więc połowa tamtejszego pogłowia. Kolejnym bardzo ważnym dla pszczelarzy gatunkiem do usługowego zapylania jest borówka wysoka. Do jagodników co roku trafia ok. 35 000 rodzin pszczelich. Trzecim kluczowym gatunkiem jest jabłoń. W sadach co roku pracuje 15 000 rodzin. Stawki za wynajem uli są zróżnicowane. Przeciętnie za wstawienie jednej rodziny na plantacje pszczelarz otrzymuje 120 dolarów. W jagodnikach borówkowych jest to nieco mniej, przeważnie 90 dolarów. Co ciekawe, lepiej płacą plantatorzy rzepaku. Przeważnie stawka wynosi 150 dolarów/ul. Wartość pracy pszczół na kanadyjskich plantacjach wycenia się na 2 miliardy dolarów.

Zimowla inaczej niż w Polsce

W niektórych częściach Kanady pszczoły zimuje się powszechnie w stebnikach. To przede wszystkim dotyczy Alberty, Kolumbii Brytyjskiej i Quebec-u. W pozostałych prowincjach wciąż dominuje zimowanie owadów na zewnątrz. Tam ule owija się na zimę materiałami o właściwościach izolacyjnych, by chronić zasiedlające je rodziny przed siarczystymi mrozami, które nawiedzają zimą prerie. W zależności od systemu, rodziny zimowane są na 1, 2 lub 3 korpusach.

Warroza niszczy kanadyjskie pszczelarstwo

Polskie i kanadyjskie pszczelarstwo mają tego samego wroga. Jest nim choroba zwana warrozą. W Kanadzie pierwsze osobniki Varroa destructor stwierdzono w 1989 roku. Od tamtej pory zagrożenie rozprzestrzeniło się na cały kraj. Walka prowadzona jest ze zmiennym szczęściem. Pomimo profesjonalnego podejścia do zabiegów kontrolujących populacje roztoczy, w poszczególnych prowincjach zdarzają się upadki pasiek dochodzące do 50%. Tylko w sprzyjające lata średni wskaźnik zimowych upadków rodzin w niektórych rejonach spada poniżej progi 20%. Pomimo tego, kondycja kanadyjskiego sektora pszczelarskiego zdaje się konsekwentnie poprawiać. Przybywa pszczół, przybywa pszczelarzy:

Rok 2012 2013 2014 2015 2016
Liczba pszczelarzy 8,312 8,489 8,898 8,615 9,859
Liczba rodzin pszczelich 690 037 667 397 696 252 726 008 750 155

Powiązany artykuł:

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Blue Captcha Image
Refresh

*